Yetim Kasidesi - Hafız Mahmud Hataylı
Süre: 5:46 · Ferahnâk
Açıklama
Resûl-i Ekrem efendimiz bir bayram sabâhı bayram namazını kıldırdıkdan sonra mescidden dışarı çıktı. Bakdı ki bütün çocuklar bayram yapıyor, oynaşıyorlar. Yalnız bir çocuk kenarda boynu bükük oturmuş ağlıyor. Resûl-i Ekrem Efendimiz pek rakîk oldukları için çocuğun ağladığını görünce hemen onun yanına giderek başını okşadı ve ona sordu : Evlâdım, bugün bayram, sen niye ağlıyorsun? Resûlullah'ı tanıyamayan çocuk, şöyle cevap verdi : Ben ağlamayayım da kim ağlasın. Benim kimim kimsem yok. Babam bir gazâda şehîd olmuş... Annem de başka biriyle evlendi, ben kimsesiz kaldım. Bugün sevinip oynayan çocukların karınları tok, sırtlarında da güzel elbiseleri var. Benim ise ne sırtımda doğru dürüst bir elbise ne de karnımda bir lokma var. Bu hâlde ben nasıl bayram yapayım? Resûl-i Ekrem Efendimiz çocuğun bu sözlerini duyuncamübârek gözlerinden yaşlar boşandı ve çocuğa şöyle hitâb buyurdular : Evlâdım, ister misin ben senin baban olayım, annen Âişe olsun, Fâtıma halan olsun, Ali amcan olsun, Hasan Hüseyin kardeşlerin olsun, ister misin? Çocuk Efendimizin bu hitâbını duyar duymaz onu tanıdı ve sevinçle "Yoksa sen Resûlullah mısın?" dedi. Resûl-i Ekrem Efendimiz o yetîmi aldı, başını okşadı, omuzuna aldı, hâne-i saâdetine götürdü, yedirdi, içirdi. O yetîm yavrucak o vakit bayram yapdı. Ve Çocuk, Peygamberimizden izin alıp tekrar çocukların arasına döndü. Ama bu sefer kenardan seyretmiyordu. Oyuna katılmış, onlar gibi oynamaya başlamıştı. Çocuklar bu değişikliği merak edip çocuğa…